ครั้งหนึ่งเคยอ่านข้อเขียนอันว่าด้วยข้อปรารภของพระเจ้าสีป่อว่า
“But now they sleep in Buckingham Palace while we lie buried in this dungheap.”
“บัดนี้พวกเขา (พระเจ้ากรุงสยาม = พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) ได้บรรทมในพระราชวังบักกิงแฮม ขณะที่เรานอนจมในมูลตมเช่นนี้”
เมื่อค้น ก็ได้พบว่า.. อันคุณ Amitav Ghosh นั้นเป็นนักเขียน.. งานเขียนของเขา มีทั้ง-เรียกง่าย ๆ ว่า-นิยาย และไม่นิยาย
ทีนี้.. ชิ้นงานที่คอนเท้นครีเอเต้อไทยมักอ้างถึง นั้นมาจาก “The Glass Palace” อันเป็นนิยาย.. ย้ำว่า “นิยาย”อิงประวัติศาสตร์
It was not so long ago that Thebaw’s great-grandfather, Alaungpaya, and his grandfather, Bagyidaw, invaded Siam, crushed her armies, unseated her rulers, and sacked Ayutthaya, her premier city. In the aftermath, the defeated nobles had chosen a new ruler and Bangkok had become the country’s new capital. It was because of the kings of Burma, because of Thebaw’s ancestors, because of the Konbaung dynasty, that Siam had its present dynasty and its ruling king.
‘When our ancestor, the great Alaungpaya, invaded Siam,’ Thebaw said to his daughters one day, ‘he sent a letter to the King of Ayutthaya. There was a copy in the Palace archives. This is what it said: “There is no rival for our glory and our karma; to place you beside us is to compare the great Galon of Vishnu with a swallow; the sun with a firefly; the divine hamadryad of the heavens with an earthworm; Dhatarattha, the Hamsa king with a dung beetle.” That is what our ancestor said to the King of Siam. But now they sleep in Buckingham Palace while we lie buried in this dungheap.’
There was no denying the truth of this. With the passing of the years Outram House had grown ever more to resemble the surrounding slums. Tiles had blown away and had not been replaced. Plaster had crumbled from the walls, baring great swathes of brick. Branches of peepul had taken root in the cracks and grown quickly into sturdy young saplings. Inside, mildew had crept upwards from the floor until the walls looked as though they had been draped in black velvet. Decay had become the Queen’s badge of defiance. ‘The responsibility for the upkeep of this house is not ours,’ she said. ‘They chose this to be our gaol, let them look after it.’
สรุป.. นิยาย = เรื่องแต่ง = มโนของผู้เขียน
ซึ่งขอเน้นว่าคุณ Amitav Ghosh นั้น ไม่ผิดเลย เพราะเขาแจ้งไว้อย่างชัดเจนว่าเป็น “Novel”
แต่พอถูกอ้างอิงเป็นภาษาไทยแล้ว กลับกลายเป็น”บันทึกประวัติศาสตร์”ไปซะงั้น..
สาเหตุเกิดจากอะไรนั้นสุดจะรู้ อาจจะเป็นความตกหล่นทางการแปล การถ่ายทอด การบอกต่อกันมา
แต่หากในเมื่อเราจะเดียดฉันท์บันทึกประวัติศาสตร์อันคลาดเคลื่อนอย่างยิ่งจากข้อเท็จจริงเช่นของแหม่มแอนนา ลีโอโนเวนส์
– The English Governess at the Siamese Court
– The Romance of the Harem
อันเป็นที่มา-อีกที-ของนวนิยายใส่ไข่ใส่สีทวียิ่งขึ้นไปอีกของนางมาร์กาเรต แลนดอน “Anna and the King of Siam” แล้วไซร้..
เราก็ไม่ควรส่งเสริมสนับสนุนการบิดเบือนข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ของกษัตริย์พระองค์อื่นดุจกัน
อะไรที่มันจริง ก็คือจริง
อะไรที่มันไม่จริง ก็คือไม่จริง
ต่อให้ฮื้อฮ้า ถูกใจใช่เลยขนาดไหน เราก็ไม่ควรส่งเสริม หรือแพร่กระจายความเท็จว่าเป็ความจริง
เราสามารถเทิดพระเกียรติกษัตริย์ ประวัติศาสตร์และความเป็นไทยเป็นสยามได้ โดยไม่ต้องใช้การบิดเบือนและส่งต่อความเท็จ
เช่นไรก็เช่นกัน
ดุจไรก็ดุจกันแล..