คุยกันก่อนกิน

- คุยกันก่อนกิน -

การกินเป็นเรื่องปัจเจก..
บางคนชอบ บางคนไม่ชอบ.. บางคนชอบไม่เหมือนคนอื่น บางคนชอบเหมือนคนส่วนใหญ่..
บางคนเป็นได้ทั้งสองอย่าง (^^ )

การกินเป็นเรื่องของ“ดวง”อีกเช่นกัน..
บางร้านไปแล้วปลื้มมากกกก อาหารอร่อย บริการดี.. กินแล้วประทับใจ
เลยมาบอกต่อ อยากให้คนอื่นได้ไปลองอะไรใจๆเหมือนเราบ้าง

แต่.. อนิจจา..
เราเองไปเองอีกนี่แหละ.. นี่มันร้านเดียวกับที่เคยกินเรอะ (-“- ).. ก็มี..

ต่างกรรมต่างวาระ.. ใดใดล้วนอนิจจัง..
ร้านอาหารก็ด้วย..
สิ่งที่พบมากกว่าร้านอาหารดี มีมาตรฐาน กินกี่ครั้งก็ยังดี ( หรือ.. เออ ก็ยังดี ) ก็คือ..
ร้านอาหารที่กินแรกๆดี ทำไมไปกินอีกที เหมือนตูเข้าผิดร้านฟละ (-“- )
นี่คือความเศร้าอย่างหนึ่งของวงการร้านอาหารไทย : ความไม่สม่ำเสมอ.. อย่างที่บอกไปข้างต้น
บางร้านเราเคยรีวิวเอง ไปกินอีกที แทบอยากกลับบ้านไปลบรีวิวทิ้ง

มัน.. น่าเสียดายนะ..

-          – Before we start –

Eating is an activity depending on individuals..
Some may like it, some may not.. Some like to eat what most people don’t, while some like to eat what most people do..
Some can go both ways. (^^ )

Eating is also a matter of “luck.”
Sometimes you bump into a place where you really enjoy.
Delicious food, wonderful service, impressing you.
So you tell other people about it, wanting them to try impressive stuff like you have.

But.. unluckily..
Sometimes when you return there yourself, they leave you wondering if it was really the same place you’ve been before. (-“- ) It happens.

Life is uncertain..
Restaurants are, too..
Not so often that we can find good restaurants with good standard, who serve food as good as always (or food that is still fine).
Most of the times it turns out that the restaurants we’re impressed of cannot offer the same impression when we return again. (-“- )
This is one of the tragedy about Thai restaurant business : Inconsistency. Sometimes I wrote a review myself, but once I revisited the place, I almost wanted to rush home and delete the review.

What a shame..


 ขอบคุณรูปสวยเสกได้ฝีมือคุณต้น Khantipol Photography มา ณ ที่นี้ 

มีคนเคยถามว่า คุณว่านคิดว่านักวิจารณ์อาหารที่ดีควรเป็นอย่างไร
สิ่งแรกที่ว่านตอบไปคือ“ควรมีความซื่อสัตย์ทั้งต่อคนเองและผู้อ่าน”
ซึ่งข้อนี้จริงๆแล้วมันทุกวงการรีวิวแหละ ดีก็ว่าดี ไม่ดีก็ว่าไม่ดี จะพรีเซนต์ออกมายังไงก็อีกเรื่อง
ไม่ว่าคุณทำอาชีพอะไร “ความซื่อสัตย์”เป็นสิ่งแรกเสมอ
จะขาย จะให้บริการ คุณคิดว่าดีแล้วเหรอ ร้านมันเจี๊ยะบ่โละแล้วคุณไปเขียนเชียร์ซะขนาด..
โอเค มูลค่าอาหารมื้อๆนึงมันอาจเทียบไม่ได้กับบ้าน รถ สินค้าอิเล็กทรอนิกส์ แต่มันคือประสบการณ์มื้อๆนึงของคน..
มันอาจจะเป็นมื้อพิเศษของเค้าก็ได้ อาจจะเป็นร้านที่ครอบครัวเค้าเลือกไปแซยิดอากงอาม่ากัน
อาจจะเป็นร้านที่หนุ่มพาสาวในฝันไปเดทครั้งแรก แล้วไปแล้วพบว่าร้านห่วยนรก
คุณคิดว่าสิ่งที่คุณทำมัน”ไม่เป็นไร”งั้นเหรอ?

อย่างเวลาเราอ่านนิตยสาร เห็นคอลัมน์แนะนำร้านอาหารใหม่ เราก็เข้าใจใช่ไหมว่ามันคือคอลัมน์แนะนำร้านอาหาร เชิญนิตยสารไปชิม แน่นอนว่ามันก็ต้องดีดี๊ดี
เราก็จะรับสารนั้นๆ ว่าโอเคนะ มีร้านนี้เปิดใหม่ อาหารแนะนำคืออะไรๆ
สำหรับคนอื่น.. ว่านไม่รู้ แต่สำหรับว่านเอง ว่านจะไม่ยึดมั่นถือมั่นมากว่ามันต้องดีดี๊ดี อย่างที่อ่านจากในนิตยสาร
ก็เค้าเชิญนิตยสารไปชิมนี่หน่า มันก็คือการโฆษณากลายๆน่ะแหละ จริงไหม?

ถ้าคนอ่าน แยกแยะได้ว่า คุณกำลังอ่านกระทู้/บล๊อกแนะนำ(กึ่งโฆษณา)ร้านอาหาร
หรือคุณกำลังอ่านกระทู้/บล๊อกแบ่งปันประสบการณ์การกินอาหาร ณ ร้านๆนึง
คุณก็จะรอดปลอดภัยจากรีวิวเชียร์แอบแฝงได้แล

Someone once asked me, how do you think a good restaurant review journalist should be?
The first thing I answered was that they should “be honest to both themselves and the readers,” which, actually, can apply to all kinds of review. If it’s good, then say it’s good. If it’s bad, then say it’s bad. How to present and word it, though, is another thing. Whatever career you take, “honesty” should come first. It wouldn’t be nice if you praise a restaurant whose food is actually horrible.
Well, the price for a meal might be puny if you compare it to how much a house, a car, or an electronic device cost, but it is an experience of a meal. It might as well be a special meal for a certain occasions. It could be a restaurant where one family chooses to celebrate the 80th birthday of their grandpa/grandma at. It could be where a young guy takes a girl of his dream on their first date. What if they go there and find out that actually the restaurant sucks like hell? Would you still think that your false information is “not a problem”?

Generally, when we read a magazine and see a column about new restaurant, we might assume that since the magazine article is introducing a restaurant, and to have a magazine writing about it, the restaurant must be very good!!! We would then read on and acknowledge this restaurant, and have a peek at their recommended dishes.
I can’t speak for other people, but for me, I will not assume that the restaurant must be great just like what I read in the article. Sometimes a restaurant might have sent out an invitation, so magazine people would go and try, and then write about it. It might as well be another way of advertising. Right?

If the readers can differentiate between reading a thread or advertorial blog which introduces (and partly advertises) a restaurant and reading a thread or blog which just shares experience and opinion from a meal at a restaurant, you will be safe from falling victims to an advertorial review that were written purposely to hype or advertise.

ว่านไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นนักแนะนำร้านอาหารนะ เขตทำการว่านไม่เยอะหรอก รถไฟฟ้าถึงไหนก็ถึงนั่นล่ะ
ถ้าจะไปไหนไกลๆมากๆ ก็แสดงว่าเกาะใบบุญคนอื่นไป
ว่านไม่ใช่คนที่แบบ หูย ร้านนี้เค้าว่าเด็ด ต้องดั้นด้นไปชิม..เปล๊า ร้านไหนว่านสะดวกไป ไปกินแล้วดีแล้วอร่อย ว่านก็มาแนะนำ
ร้านไหนที่มันเงือกมากๆ ว่านไม่ค่อยมาลงด่า เพราะอย่างที่บอก ความวิบัติในร้านอาหารมันเกิดขึ้นได้ ไม่อยากจะไปด่า
แต่อาจจะมีคอมเม้นต์ว่าเออ ร้านนี้ว่านเคยไป แต่ไม่ค่อยแนะนำนะ เท่านั้นเอง..
ร้านที่ว่าดี ว่านยังไม่กล้าเชียร์สุดลิ่มทิ่มประตูเลยว่าเทพพพ.. ค่า เพราะหน้าหงายเองยังเคยบ่อยไปอย่างที่บอก
หายากนะ ร้านที่คงมาตรฐานตัวเองไว้ได้ ไอ้ที่เจอเยอะคือแหม ตอนเปิดร้านใหม่มันดีจัง พอกลับไปกินอีกที คุณพระ..

พูดมาทั้งหมดก็คือ..
ร้านอาหารที่รีวิว คือร้านที่ไปกินแล้ว “โออยู่”
ก็เลยมาบอกต่อ..
แต่บางร้านไปกินครั้งสองครั้ง แล้วก็ไม่ค่อยได้ไปอีก
ด้วยเหตุที่ร้านอาหารในกรุงเทพมีมากหลาย ก็ต้องแบ่งไปลองร้านอื่นบ้าง ไม่ให้เหงาปาก
( เว้นบางร้านใกล้บ้าน ราคารับได้ ก็อาจจะไปบ่อยหน่อย ฮา.. )

ถ้าตามไปลอง แล้วดีไม่ดี ก็มาเล่าสู่กันฟังบ้างนะคะ (^^ )

I don’t think of myself as a restaurant review journalist. I don’t really go too far from my own area. Usually, if the BTS/MRT reaches there, I may go. If I go beyond that, it means I got a free ride from someone. I am not the kind of person who would struggle to go out of my way to try a restaurant once I hear people saying it is a “must.” Nope, I go wherever I am convenient to. And if I think it is good, then I write about it. If, however, I found it very bad, then I usually don’t write or yell about it at all. Because I know that sometimes shit happens. Any restaurant can make a mistake. I don’t need to shout it out loud. Only if someone mentions it to me or asks for my opinion, I might have a comment about it and tell them I used to go there and that I won’t recommend the place. And that’s it.

My point is..
The places where I wrote review about are those that I returned and found them to be still fine.
So I tell about it..
But some places, I’ve only been to just once or twice, then haven’t a chance to return again yet.
There are so many restaurants in Bangkok, so I rotate around for variety.
(Except some that aren’t far from my house and offer good price, I might return often. Haha…)

If you go to where I have reviewed and find out anything, please share your thoughts. (^^ )

อ้อ ยกเว้นร้านในหมวด [ข่าวสารการกิน] นะ
อันนั้นไว้แจ้งข่าววงการร้านอาหาร ร้านไหนเปิดใหม่ ร้านไหนน่าลอง ร้านไหนมีเมนูใหม่
ก็จะมาเล่าสู่กันฟังจ้า.. บางร้านอาจจะยังไม่เคยไป ก็จะระบุไว้ค่ะ

เจริญพร ขอให้ความอร่อยลิ้นจงมีแด่ทุกท่าน สวัสดี

Oh, that doesn’t include restaurants in category [Eat-Update].
Because that category is for new places that are just opened, places that seem interesting, or when any restaurant is having a new menu.
That’s just for the update.. Some of them I might not have visited yet, which will be specified.

Good luck, and may the deliciousness be with all of you! Take care.